I MiSs U!!

อยู่ กับ สิ่ง เดิม เดิม

คิด ถึง สิ่ง เดิม เดิม

 

เฮ้ยย

 

นึกไม่ออกหรอกว่าจะอัพอะไร

ก็แค่อยากอัพเท่านั้นแหละ

 

วันนี้..ฉันอยู่หอคนเดียว

วันนี้..ฉันฟังเพลงคนเดียว

วันนี้..ฉันเดินลงบันไดคนเดียว

วันนี้..ฉันกินข้าว(ซอย)คนเดียว

วันนี้..ฉันขึ้นลิฟท์มากะใครบ้างไม่รู้

เมื่อครู่..ฉันคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียว

ตอนนี้..ฉันก็กำลังนั่ง(พิมพ์)อยู่คนเดียว

 

สุดท้าย ยังไงคนเราก็หนีตัวเองไม่พ้นหรอกใช่มั้ย

 

สำหรับใครที่ยังไม่รู้ ขอบอกนิดนึงว่า

ในที่สุด..เค้าก็ได้มือถือใหม่แล้วนะ

เป็น โนเกีย 6300 รุ่นที่มันแบนๆอะ

 

แต่ก็ไม่ได้คุยกับใครเลย ไม่มีเลยจริงๆ

ไม่มีใครโทรหา และ ไม่ได้โทรหาใครเลย

ตั้งแต่กลับมาก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด

 

สุดท้าย ยังไงคนเราก็หนีตัวเองไม่พ้นหรอกใช่มั้ย

 

 

วันนี้ สะเทือนใจกับข่าว วันทูโก ที่ภูเก็ต

เข้าใจทุกคนที่สูญเสียคนรัก มันทำใจลำบาก

เอาเป็นว่า ขอให้คนที่จากโลกนี้ไปสู่สุขคติ

ส่วนคนที่ยังอยู่ก็ หายใจสู้กันต่อไปละกันนะ

 

เมื่อคืนหลับตีสาม

เมื่อเช้าตื่นเก้าโมงกว่า

ตื่นมาแล้วนึกได้ว่า ฉันฝัน..

 

ในฝันวีนั่งคุยโทรศัพท์กับอาม่า มีโซ้ยโกวนั่งอยู่ข้างๆด้วย

รู้สึกจะปรึกษาเรื่องไปเมืองนอก แล้วก็เรื่องโน่นนี่ต่างๆนานา

ก็เล่าให้ฟังเหมือนที่เคยทำ ถามว่าควรทำอย่างไรกับมันดี

อาม่าก็ช่วยชี้แนะได้เสมอ เป็นคนเดียวที่ฉันรักมากที่สุด

 

อีกภาพที่จำได้ก็คือ โซ้ยโกวนั่งอยู่ที่เดิม พูดบ้างนิดหน่อย

แล้วก็มีอาม่านั่งอยู่อีกข้างนึงของฉัน ใส่เสื้อสีม่วง ยังไม่ป่วย

ฉันรู้สึกดีใจที่ได้เจอ เหมือนคนที่พลัดพรากจากกันไปนาน

การได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง มันทำให้รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

 

แต่ไม่รู้ทำไมหลายครั้งเวลาฝันเห็นคนที่ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้

ฉันมักจะฝันได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาทำไม ทั้งที่ใจยังอยากฝัน

เหมือนจิตใต้สำนึกมันจับได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง มันไม่มีอีกแล้ว

เหมือนมีอะไรมาบอกว่า หยุดคิดได้แล้ว หยุดหลอกตัวเองซะที

 

มีใครเคยเป็นบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้

 

ทุกวันนี้วียังคิดถึงอาม่าอยู่เลยนะ มันเลิกคิดไม่ได้จริงๆ

คนเราคิดถึงกันยังโทรหาได้ เจอกันได้ คุยกันได้ ใช่ม๊า

แต่วีทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว ก็ได้แต่คิดถึงอยู่อย่างนี้

คิดถึงทีไรน้ำตาก็อยากจะไหลออกมาทุกทีเลยเนี่ยยย

 

.............................................................

 

"คนที่เรารักไม่เคยจากเราไปจริงๆหรอก

เราพบพวกเขาได้เสมอ ในใจของเรา"

 

(ซีเรียส บอกแฮรี่ ตอนท้ายของภาค3)

หลังจากที่เมื่อวานเราได้ enjoy eating กันไปแล้ว

(ใครยังไม่อ่าน ขอให้เลื่อนลงไปอ่านวันก่อนหน้านี้ ด่วน!)

สำหรับวันนี้ก็เลยค้นพบอีกหนึ่งสิ่งที่จะทำให้ฉันหายเบื่อได้

(ด้วยความที่วันนี้เวิ่นเว้อไม่ได้ไปเรียน) enjoy shopping ค่ะ

 

อันที่จริงแอบช็อปตั้งแต่เมื่อวานที่กาดรินคำแล้ว เอารวมด้วยกันเลย

- ที่รินคำ(เมื่อวาน) เชิ้ตขาว1ดำ1:2x50=100บ รองเท้าแตะขาวดำ 45บ

- ส่วนวันนี้เริ่มต้นที่ ไปเซ็นทรัล(กาดสวนแก้ว) เพื่อจ่ายค่าหอ ได้สมุด10บ

- ร้านมือสองหัวมุม เป้แดง50บ กระโปรงเสือ20บ(ทำหุ่นมือเว้ย ไม่ได้ใส่)

- เพื่อนอยากไปกาดซุ่มมืด* ไปบะ* ประเดิมด้วย สะดอ*ดำขาสั้น50บ(ขึ้นดอย*)

- ต่อด้วย เสื้อยืดลายหัวใจ40บ เสื้อยืดดำ(เหมือนอิบุ๋ม)1สีฟ้า1=185บ(2ตัว)

- อ้อ ลืมไป แอบได้กะตุ่นเรซิ่นชายหญิงเลิฟๆ20บ เอาไว้ให้คู่รักสักคู่ ใครดีหว่า.. 

- มูฟไปที่ช้างเผือก กะไปกินข้าว แต่ก็ไม่วายช็อป ขาสั้นลายสก๊อต20บ เสื้อยืดม่วง10บ 

เดชะบุญที่เพื่อนโทรมาตามไปทำงานซะก่อน ถ้าอยู่นานกว่านี้ อาจมีติดมือมาเพิ่มอีก 

 

สรุป ทั้งหมดทั้งมวล 13 สิ่ง เป็นเงินสิ้น 530บ (โอ้แม่เจ้า เอาเงินที่ไหนมาช็อปนักหนา)

เอ่อ..ยอดเงินของท่านใกล้จะหมดกรุณาเติมเงินด้วยค่ะ ปิ๊ง ยอดเงินของท่านคือ -200บ

บริการแฮปปี้ใจดีให้ยืมค่ะ วิภาวีแฮปปี้ ขอแสดงความขอบคุณจตุพรมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

 

แฮ่ๆ เอาเป็นว่าวันนี้ไม่ขอพูดถึงเรื่องของกินต่างๆนานา เด๋วจะพาให้หิวกันไปซะเปล่าๆ

คิดดูละกันว่าเงินที่ใช้ไปนั่นน่ะ ไม่รวมค่ากินของฉัน ถ้ารวมเข้าไปอีกจะเป็นเท่าไรคะ ...

มิน่าล่ะ สาดหมา กดตังค์เบิกตังค์มาเท่าไรแม่งก็หมดตลอดเลย ชักไม่แฮปปี้ละนะ

 

*กาดซุ่มมืด: บรรยากาศคล้ายถนนคนเดิน แต่เล็กกว่ามาก จัดหน้ากาดสวนแก้ว พฤ.ศ.ส.

*ไปบะ : ไปเว้ยยยยยยยยย!!!

*สะดอ: เป็นคำเมือง*ใช้เรียก กางเกงเล

*คำเมือง: ภาษาที่ใช้พูดกันทางภาคเหนือของไทย

*ขึ้นดอย: ประเพณีรับน้องขึ้นดอยของ มช ที่เด็กปี1ต้องเดินขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพ 

ซึ่งจัดขึ้นทุกปี สำหรับปีนี้จะมีขึ้นในเสาร์ที่ 7 ก.ค.นี้ รุ่นพี่คนไหนอยากไปทุกปีก็ย่อมได้

เชื่อกันว่าถ้าใครอยู่ มช แล้วไม่ขึ้นดอยจะเรียนไม่จบ เหนื่อยมากกกก แต่ก็มันส์โคดดด

 

ปล. วันนี้ลดการใช้ถุงพลาสติกไปได้หลายใบเหมือนกันนะ เอาใส่เป้ให้หมดทุกสิ่งค่ะ

"ถุงไม่เอาค่ะพี่ โลกร้อน" ก็ใช่น่ะสิ โลกเรามันร้อนขึ้นทุกวัน ช่วยโลกคนละนิดดีกว่ามั้ย?

วันนี้ค้นพบแล้วว่า สิ่งนึงที่ทำให้ฉันหายเบื่อได้ก็คือ... การกิน

ซึ่งมีดังต่อไปนี้ .................

- ออกหอบ่ายสาม ข้าวมื้อแรก น้ำพริกปลาทู ผัดหน่อไม้ แกงฮังเล ข้าวเปล่า

- กินข้าวเสร็จก็ตบท้ายด้วย ไอติมสตรอเบอรี1ก้อน ขนมไข่นก มะละกอสุก

- ไปที่ตึก เพื่อนฝูงซื้อของเข้ามากิน หนังไก่ป้าเทคนิค สับปะรดหวานฉ่ำ

- เพื่อนฝูงชวนไปกินหมูจุ่ม(แซ่บ) ไปบ่ะ ทั้งที่อิ่มแต่ก็ไปแดกกะเค้าด้วย

- ไปเดินกาดรินคำ ปากทางของกินก็ล่อกันเลย ไข่ปิ้ง กล้วยทับ ไอติมหลอด

(อันที่จิงอยากกินไปหมดซะทุกอย่าง ยำ ลูกชิ้น เฟรนฟราย วอฟเฟิล ข้าวโพดคลุกเนย

เดชะบุญที่มีเพื่อนผู้หวังดีคอยกำหราบห้ามปรามกันเอาไว้ ไม่งั้นเงินหมดพุงกางแน่ๆ)

- ก่อนกลับไม่วาย เดินไปซื้อเค้กด้วยค่า กลับหอมามีผลไม้ที่อิโอ๋ซื้อมาเผื่ออีกค่ะ

สรุปล่าสุดที่กิน(บนเตียง)ก็คือ เค้กบลูเบอรีนมสด สาลี่หอม แคนตาลูป ลูกอม

 

เคยคิดกันบ้างมั้ยว่าวันๆนึงคนเรากินอะไรเข้าไปบ้าง

สำหรับฉันวันนี้ นับแล้ว รวมทั้งสิ้น 17 ชนิดสิ่งที่กิน

 

"หยุด","อย่ากิน", "พอแล้วว", "นี่มึงยังไม่อิ่มอีกหรอ", "เด๋วก็อ้วนหรอก"....

ถามว่า กูแคร์มั้ย? ก็ทำไมล่ะ กินแล้วมีความสุข อย่าหยุด อย่าห้าม ก็กูแฮปปี้อะ

 

ตอนนี้มีรายการอาหารอีกมากมายหลายหลากที่อยากกิน ต่อคิวเรียงรายกันอยู่

อาทิ ข้าวหน้าเป็ด ลาบ ต้มแซ่บ แอบอ่องออ สปาเกตตี้ หมูสะเต๊ะ เกาเหลาเครื่องใน

ไหนจะมี ผลหมากรากไม้ทั้งหลายแหล่ ของหวานนานาชนิด และเครื่องดื่มแสนชื่นใจ

 

รู้สึกบ้างมั้ยว่าการได้กินอะไรที่ชอบๆ มันแฮปปี้แค่ไหน

...น้ำหนักจะลดไปทำไม ถ้าอดอาหารแล้วกลุ้มใจ....

หาอะไรใส่ปาก หาอาหารใส่ท้อง หาความสุขใส่ตัวเอง ดีกว่ามั้ย?

 

อ๊ะๆ ห้องกูมีของกินอะไรหลงเหลืออยู่บ้างน๊า ขอตัวไปเสาะหาก่อนล่ะ อิอิ..

กลับมาเมืองไทยแล้วนะ มาถึงเมื่อวาน เพื่อนไปรับที่สนามบิน

แบบว่าก็แฮปปี้มากมาย กรี๊ดกร๊าดและเมาท์กันเสียงดังเป็นที่สุด

เสียดายลืมถ่ายรูปเก็บภาพบรรยากาศเอาไว้ เพราะมัวแต่ดีใจกันอยู่

 

ดีใจ..ที่ได้กลับบ้าน

ดีใจ..ที่ได้เจอเพื่อนๆ

ดีใจ..ที่ผอมลง ฮ่าๆๆๆ

ดีใจ..ที่ได้กินส้มตำ+ตับไก่

ดีใจ..ที่ได้กินขาหมูอร่อยๆ

ดีใจ..ที่ได้นั่งชิวกันอยู่ที่ตึก

ดีใจ..ที่ได้นั่งแดกเบียร์กะพวกเมิง

แต่เซ็ง..ที่ตกท่อว่ะ ยังเจ็บอยู่เลยเนี่ย

 

ตอนนี้โทรศัพท์เปิดใช้บริการได้ตามปกติแล้วนะคะ

ยังไงก็เบอร์เดิมเสมอ แต่คิดอยู่ว่าจะซื้อมือถือใหม่ดีมั้ย?

ใครมีข้อแนะนำยังไงก็บอกด้วยละกัน เอาโนเกียเท่านั้นค่ะ

 

เจ็บคอ คงเป็นเพราะอากาศเปลื่นแปลงบ่อย(มุขเก่าแล้ว)

อันที่จริงคงเป็นเพราะว่าแดกเบียร์สองคืนติด เสียงเลยหาย

อยากจะตะโกนบอกทุกคนดังๆว่า....คิดถึงจังเลยยยยย!!!!!

 

 

โอ้ยยยยย ขอแวะมาบ่นอีกแล้วไงล่ะ

เบื่อๆๆๆๆๆ เบื่อเมืองกันดารแห่งนี้แล้วนะ

อุตส่าห์มีวันหยุดทั้งทีแต่ก็ไม่รู้จะไปไหน

คืออารมณ์เหมือนอยู่เชียงใหม่ แต่ไม่ใช่ในเมือง

สไตล์ชนบท เหมือนเวลากูไปบ้านยายที่ อ พร้าว

แต่อยู่ที่นี่แย่ยิ่งกว่า ไม่มีรถก็เหมือนไม่มีขาเลย

วันๆก็ได้แต่ไปเดินโลตัสอะไรประมาณนั้น เบื่อละ

อยากไปบีชก็ไม่รู้จะไปยังไง น่าจะมีรถแดงเนอะ

 

วันนี้กูหยุด เพื่อนเราก็เสือกไปทำงานกันอีก

ทีเวลาคนอื่นหยุด กูก็ดันไม่ว่าง โอ้ยยย จะบ้า

ดีหน่อยที่เมื่อวานได้หยุดพร้อมจ๋า ไป Warmart

ก็เหมือนเดินโลตัสบ้านเรานั่นแหละ ซื้อเสื้อ ไข่ กล้วย

แล้วก็ไปกิน Firehouse subs คล้ายๆเบอเกอร์

แต่เป็นหนมปังสไตล์ฝรั่งเศสนุ่มๆ ก็อร่อยดีทีเดียว

ไปยืนเป็นอิโง่สั่งกันไม่เป็นอยู่ตั้งนาน ขี้-นอก ว่ะ เหอๆ

 

เออ ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ ติดลูกอม เคี้ยวหนุงอมหนิง หงั่มๆๆ

สไตล์ซูกัสบ้านเรา พอเคี้ยวแล้วมันก็หายเบื่อขึ้นมานิดนึง

รู้สึกว่ากินแล้วชีวิตมีรสชาติมากขึ้น ว่างเป็นต้องเคี้ยวเอื้อง

อิจ๋าก็คอยด่าตลอดว่า บ๊วบ เอาอีกแล้ว ปวดฟันไม่ใช่หรอ

ก่อนนอนก็จะต้องถาม บ๊วบ แปรงฟันรึยัง เมื่อไรจะแปรง

ตอนเช้าก็เป็นอิจ๋าอีกแหละที่ปลุก บ๊วบ ตื่นได้แล้วววววว

เพิ่งรู้ว่า เจ้าสิงโตก็ได้กลายเป็นผู้ปกครองของฉันไปซะละ

 

วันนี้แอบโทรหาอิเป๊ก พทก เมาท์กะกูใหญ่เลยนะเมิง

อิจฉาๆ ไปเสม็ดไม่เสียตัง กูล่ะแอบอยากไปบ้างเว้ย

แล้วมึงก็วางจากกูไปขี้ เออ ใช่สิ เห็นขี้สำคัญกว่าเพื่อน

ทีหลังอย่าให้กูปวดขี้บ้างละกันนะเมิง ชิ อารมณ์เสีย

เออๆ อย่าลืมดูเจาะใจ เกอิชาที่ญี่ปุ่นด้วยนะ เมาท์กันๆ

 

แล้ววันนี้ก็แอบโทรหาอิน้อง พอรอแอะนุ้ยค่ะ ก็แหม

แดกเหล้ากันทุกคืนว่างั้น เพื่อนพี่ต้องนี่เมาไม่ไหวอะ

ก็แอบเซ็งนิดนึงที่พวกพี่เค้าเสียงดัง เลยคุยไม่ค่อยรู้เรื่อง

ไม่อยากคิดเลยว่าถ้ามึงได้มากะกูมันจะเป็นยังไงหนอออ

แต่อย่ามาแหละดีแล้ว ไม่ได้แฮปปี้สักเท่าไรหรอกนะคะ

เอาเป็นว่า คิดถึงพวกมึง คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงต่างๆมากมาย

มาอยู่นี่แอลกอฮอล์แม้แต่นิดเดียวกูก็ยังไม่ได้แตะ ดูดีมะ

ไว้กลับไปเจอกัน อีกเดือนเดียวเท่านั้นค่ะนู๋ขา มิสูยูมั่กๆๆ

 

อยากกลับไปเล่นน้ำสงกรานต์

อยากไปเที่ยวทะเลไทยกับเพื่อน

อยากกินอาหารไทยอร่อยๆมากมาย

อยากเจอทุกคน คิดถึงทุกคนเลยนะ

 

 

 

 

ความจริงก็มาถึงหลายวันแล้วแหละ แต่เพิ่งได้อัพ แฮ่ๆๆๆ

ไปเที่ยวไหนมาบ้าง? ตอบก็คือ pensacola beach

แล้วก็เดินไปเดินมาซื้อของแถวนี้ ดีที่ได้อยู่บ้านไม่ไกล 

ที่บ้านนี้ก็น่ารักสดใส ทุกคนเป็นมิตร อุดมสมบูรณ์ดีมาก

ลุงกะป้าเอาอาหารไทยกลับมาให้กินทุกวันเลย เยี่ยมๆๆๆ

ตกเย็นก็ออกไปสนามเด็กเล่น เล่นกะเด็กฝรั่งทั้งหญิงชาย

 

ส่วนเรื่องงานวันนี้ไปทำวันแรก เป็นเด็กเทรน เดินตามต้อยๆ

คอยดูว่าเค้าทำอะไร ยังไงกันบ้าง ได้Trainer ชื่อ Michelle

อายุ 22 กำลังท้องด้วยแหละ ก็ดูเหมือนจะใจดี แต่แบบ...

เหมือนไม่ค่อยได้สอนอะไรมาก ให้ดูซะส่วนใหญ่ ก็เวื่นเลย

ได้ทำสาขาเดียวกะอิหล่อ อิหล่อได้trainerชื่อRenee

ซึ่งแบบสอนอิหล่อทำทุกสิ่งอย่างเลยทีเดียว ส่วนกู..เวิ่น

 

ทุกคนเริ่มงานกันตั้งแต่แปดโมงเลิกประมาณบ่ายโมงบ่ายสอง

จ๋าก็ได้ทำมากมายหลายสิ่ง จดออร์เดอร์ ตะโกนบอกด้วยแหละ

ส่วนเปรียวไปพรุ่งนี้เป็นวันแรก ขอให้เจอTrainerดีดีละกันนะ

เอ้อลืมบอก Trainer จ๋า เป็นทอม เจาะปากเจาะหู โกนหนวด

จ๋าบอกแอบกลัว แต่ก็ใจดี สอนจ๋าทำทุกอย่าง ดีเหมือนกันเนอะ

เนี่ยยย เด๋วพรุ่งนี้ก็ต้องไปทำกันอีก เดินตามต้อยๆ เค้าจะคอยช่วยเรา

ก็คงจนกว่าเราจำทำได้ด้วยตัวเองแหละมั้ง ถึงตอนนั้นเราก็จะได้ทิปส์ๆๆ

 

ไว้จะมาอัพใหม่เมื่อมีโอกาส (ต้องรอให้ข้างบ้านเปิดwirelessอ่า)

ใครอยากดูรูปเข้าไปดูได้ที่ space จ๋า นะคะ มิสยูออล บะบายยยย

พอดีอิจิ๊บโทรมาบอกว่ามีตั๋วเหลือ

ว้ายยย เอาเลยเจ้า ไผบะไป ฮาไป

สรุปว่าก็มี จิ๊บ บ๊วบ น้อง นั่งด้วยกัน

พี่ต้องก็ไปนั่งดูกะเพื่อนพี่ต้องข้างหลัง

ส่วนน้องไอซ์ก็นั่งดูกะโบใหญ่สองคน

 

เดินเข้าไปถึงก็แบบว่า โอ้ คนเยอะแยะ

เลยได้นั่งพื้นหญ้าตรงข้างหน้าเลยเจ้า

พี่จุ๋ยก็กะลังโชว์เดี่ยวกีต้าร์อยู่บนเวที

อะไรกันนี่ หนีจาก urban ก็ยังเจอฮีอยู่

แต่พี่เค้าก็เจ๋งจริง คนชอบใจกันใหญ่ ฮา

 

ต่อมาก็เป็นเมดเล่ย์เพลงพี่บอยตรัย

ร้องโดยพวกดีเจ X 92.75 FM

ที่แบบว่าหน้าตางั้นๆ เก๊กกันทุกคน

โดยเฉพาะดีเจริชชี่ กะดีเจจอมยุ่ง ชิ

 

และแล้วเวลาที่เรารอคอยก็มาถึง

หมีบุกคอนเสิร์ต เอ๊ยยย ไม่ใช่ละ

พี่บอย ตรัย ก็ออกมา พร้อมกับ..

พี่ดุล พี่หนึ่ง และ พี่แบ็คอัพทั้งหลาย

น่ารักสดใสมาพร้อมกับความเขินอาย

แต่ได้ใจของทุกคนไปเลย กรี๊ดดดด

แบบว่า ยิ้มก็น่ารัก ตาหยีเชียวแหละ

 

พี่ดุลก็น่ารักใช่ย่อยนะ ขาวมาก

เพียงแค่เธอยิ้มโลกก็สดใสเลย

555 นั่งจ้องตลอด เป็นเอามาก

พี่หนึ่งก็สไตล์เซอร์สุดฤทธิ์ มันๆ

ไม่น่าเชื่อว่าพี่เค้าแต่งเพราะซึ้งๆ

ชอบอัลบั้ม sleeper one อะ

กรี๊ดดด มาก กับเพลง ฟัง ฝันร้าย

ระยะทาง (จะดีมากถ้ามีเสียงผู้หญิง)

เพิ่งเคยเห็นหน้าคนร้องก็คราวนี้ล่ะ

 

สรุปว่า ก็เป็นช่วงเวลาที่แฮปปี้มาก

คือจะสอบอยู่แล้ว ถามว่าแคร์มั้ย?

ก็อยากจะแฮปปี้อะ ใครจะทำไม

 

ปล.อิน้องถึงขั้นเอาชีท tv stu ไปนั่งอ่าน

มันบอกว่า ฟังเสียงพี่บอยแล้วอ่านรู้เรื่อง

แถมท้าย ยังได้ลายเซ็นใส่ชีทอันนั้นด้วย

 

ปล.2 ขอบคุณจิ๊บนะ ที่ชวนไปดูคอนเสิร์ตดีๆ

โอกาสหน้ามีเมื่อไร เรียกใช้ได้ตลอดนะจ๊ะ

ไผบะไป ฮาไป ไผบะม่วน ฮาม่วน แม่นเกาะ

 

 

-รังสิต กับ Pex

-ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ กับ P'MaY P'Jick (เสียดายพี่ออยกลับก่อน)

-รัชดา กับ Pex (เสียดาย อิแตงไทยไม่อยู่)

-ลาดกระบัง กับ Wab Nu Pex Toei Som Birth

-สยาม กับ P'MaY&P'KRai

-[v] กับ P'Noon P'J P'Au41 P'MaY&P'KRai

-หมอชิต กับ E LoR&Preaw Ja&X 

*สรุปว่า เป็น TriP ที่ HaPpY มากทีเดียว*

 

 

ฉันอยู่หอคนเดียว

ฉันเมนส์มา

ฉันอยากดูคอนเสิร์ตคีตา

ฉันเวิ่นเว้อละ

ฉันไปดีกว่า

 

ปล. คิดถึงอาม่าที่สุดดด

อยู่ในใจเสมอ..ตลอดไป

 

หมายเหตุ (เพิ่มเติม)

เพียว - ไม่ได้ลืมชื่อแกนะเว้ย เพียงแต่ว่า..

ตอนพิมพ์นึกถึงแต่ตอนกินเหล้าไง มึงไม่ไปอะ

อุตส่าห์ไปหาถึงที่ก็ไม่ยอมมากินด้วยกานนนน

เอาเป็นคราวหน้าห้ามพลาดนะคะ อย่างอนนะๆๆ

 

ปีใหม่ - กลับขอนแก่นไปฉลองกับเพื่อนฝูง

ดีใจที่ได้เจอเพื่อนๆ ได้อยู่ด้วยกัน คิดถึงมาก

ถึงคืนนั้นเราจะไม่ได้เคาท์ดาวน์กับผู้คนมากมาย

แต่เราก็อยู่กันอย่างมีความสุข เฮฮาตามประสา

ไม่หลับไม่นอน แถมไปเที่ยวลาวต่ออีกตะหาก

เศรษฐ์-กูยังรู้สึกผิดกับเรื่องวันนั้นอยู่เลยว่ะ

ขอโทษทุกคนที่ทำให้ทริปนั้นจบไปแบบ..

ไม่ค่อยจะแฮปปี้เอนดิ้งสักเท่าไร กูผิดเอง

อ.น้อย-ขอบคุณที่รอเรา ทนเรา และพาเที่ยว

ถ้าพวกเราทำผิดไป โปรดให้อภัยเราด้วยนะ

เป๊ก-ขอบคุณมึงที่อยู่กับกูตลอด คิดถึงวันเก่าๆ

จิงอย่างว่า ถ้าไม่มีมึงกูก็คงเวิ่นมากเหมือนกันอะ

ไว้เด๋วเจอกัน พากูไปซื้อมือถือด้วยนะเว้ยย โอเค๊?

ปู-อย่างน้อยกูก็อุ่นใจว่ากูยังมีมึง กลับไปเจอกัน

พี่ปลา-เพิ่งรู้จัก ขอบคุณที่ไป+ดูลายมือให้ด้วย

ต่าย-ถูกของมึงที่ว่ากูงอนมึง ก็อยากให้ง้อแหละ

หรือไม่ก็พูดดีดีกับกู ไม่ใช่อยู่ๆก็หายไปเฉยๆ

เวลาเราติดต่อใครไม่ได้มันกระวนกระวายนะ

อือ เอาเป็นว่ากูจะเข้าใจมึงให้มากขึ้นละกัน

ณุ-ดีใจที่มึงมาหากูวันนั้น กูชอบมึงคึกคักกันๆ

ลอม-ก็แบบว่าสวยงามขึ้นนะยะ แต๊งหอแกด้วย

จอย-มื้อนั้นของเรา กับMK trendy Dance

ศ้ม-ไม่ได้เจอมึงก็นานอยู่ ดีใจที่มึงรักพ่อนะเว้ย

ฝาก-ครั้งแรกรึป่าว ที่เราได้ร่วมวงกัน ฮี้วววววว

พทก-ถึงจะอยู่กันไม่ครบก็ไม่เปนไร เข้าใจๆ

ยังไงเราก็คิดถึงกันได้เสมอ จริงมั้ย เจอกันนะ

 

ปล.เห็นเค้าฮิตเขียนถึงเพื่อนเก่ากัน เอาบ้าง55

เออแล้วเมื่อไรจะได้ถ่ายรูป พทก แบบครบๆซะที?

 

--------------------------------------------

ดูหนัง - ช่วงนี้กำลังฮิตเช่าหนังมาดูที่ห้องหอ

เมื่อวานดูเรื่อง click ไม่คิดเลยว่าจะเศร้าอะ

แต่ขี้มูก+น้ำตาก็ไหลเอาพรากๆเลยทีเดียว

ฉากที่พระเอกบอกรักพ่อ โห โดนกูมากเลย

ดูแล้วโคดคิดถึงอาม่าเลยอะ คิดถึงมากกก

ทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับอาม่ามันผุดขึ้นมาอีกแล้ว

เป็นความคิดถึงที่ทำเราเศร้าอย่างร้ายกาจ (โบ่ย)

อยากให้ทุกอย่างมันกลับมา แต่ก็เป็นไปไม่ได้

อินมากๆกับการที่ใครสักคนได้ลาจากโลกนี้ไป

(โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ป่วยด้วยโรคมะเร็ง)

อินขนาดว่าเมื่อกี้นั่งดู The Lion King ภาคแรก

ก็น้ำตาไหลตอนที่พ่อตาย+ตอนที่ลูกคิดถึงพ่อ

เฮ้ออออ แล้วก็นอนไม่หลับ เวิ่นเล่นเน็ทอยู่เนี่ย

อิโอ๋ หลับไปตั้งแต่ตอนปิดไฟ+เริ่มดูหนังจ้าวป่า

อิเมธ ว่าจะดูแต่ทำไมมึงกรนดังจัง+ตดอีกตะหาก

แล้วฮานี่อย่างใดบะ ไม่หลับไม่นอน ซอดแจ้ง

 

--------------------------------------------

HaPpY BiRtH DaY !! สำหรับคนที่เกิดเดือนนี้

01 - ปีเตอร์ คอร์ป ไดเรนดัล

04 - ธรรมธิดา อ่อนสวัสดิ์

05 - ทิพย์วิภา วงศ์นิจศีล

06 - รัชชฎา แก้ววิไล+นุจรินทร์ หน่อสุวรรณ

10 - สุตาภัทร ปรัชญาดำรง

11 - นภางค์ บุญพวง

12 - พสัณห์ ดาทุมมา

13 - โสภณัฐ ไชยอ่อนแก้ว

31 - ปิยฉัตร ดวงดี+ธเนศ โอสายไทย+นิมิน

 

16 - ยินดีกับรุ่นพี่ มช ทุกคน + MC 45 

โดยเฉพาะ พี่เยา ขอบคุณที่พาไปเลี้ยง อื่มมาก

20 - ในที่สุดก็เรียนจบแล้วเนอะพี่สาวที่น่ารัก

คุณพี่ ทักษอร เตชานุรักษ์ สวยวันสวยคืนนะจ๊ะ

 

-------------------------------------------

เช้าแล้ว พอแล้ว จบแล้ว ......zzzzzzzzzzzzz

 

ต่อเนื่องจากที่หนักใจในคราวก่อน

อาม่าอาการไม่ดี แย่มาก มากที่สุด

แล้วเมื่อวันที่ 14 ธันวาคม 2549

รู้ข่าวตอนเช้าว่าอาม่าจะไม่ไหวแล้ว

ทำทุกวิถีทางเพื่อกลับไปให้เร็วที่สุด

 

เชียงใหม่-ขอนแก่น ไม่ใกล้ไม่ง่าย

วิธีที่เร็วที่สุดก็คือ ขึ้นเครื่องบิน

ไม่มีไฟลท์ เชียงใหม่-ขอนแก่น

วันนั้นไม่มี เชียงใหม่-อุดรธานี

ฉะนั้น จึงต้อง เชียงใหม่-กทม

แล้วต่อด้วย กทม-ขอนแก่น

 

ลงเครื่องที่ขอนแก่นตอน2ทุ่ม

คุณน้ามารับขึ้นรถ ไปวัดเลยนะ

สรุปว่า ฉันไปไม่ทันดูใจอาม่า

อาม่าเค้าพยายามเต็มที่แล้ว

แต่ร่างกายเค้าต้านทานไม่ไหว

เค้าได้จากพวกเราไป 17.45น.

 

มันดูจะเร็วไปอย่างไม่เคยคาดคิด

ไม่นึกว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้

วันที่เค้าจากพวกเราไปสบาย

วันที่เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ทุกสิ่งอย่างที่เราเคยผ่านมาด้วยกัน

ภาพเหล่านั้นมันย้อนกลับมาหมดเลย

 

คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง

 

เมื่อเวลาและเหตุการณ์ผ่านไปแล้ว

ไม่ว่าใครหรืออะไรก็แก้ไขไม่ได้

 

สิ่งที่ต้องทำคือ ตั้งสติยอมรับมันให้ได้

แล้วทำปัจจุบันให้ดีเพื่ออนาคตที่ดี

 

---------------------------------------

 

เสร็จงานอาม่าที่ขอนแก่นเรียบร้อย

เดินทางกลับขอนแก่นคืนวันที่ 21

ถึงเชียงใหม่เช้าวันที่ 22 ธันวาคม

วันที่ฉันบรรลุนิติภาวะตามกฏหมาย

 

มาถึงก็พบเจอกับลมหนาวยะเยือก

ขี่มอไซค์เข้ามอเพื่อขอหนังสือรับรอง

ยื่นให้อาจารย์ประจำวิชาเพื่อขอสอบ

อาจารย์บอกว่าคงนัดให้สอบหลังปีใหม่

 

ตอนบ่ายก็ว่าง เลยร่วมทริปกับเพื่อนฝูง

เหมารถแดงไปห้วยน้ำดัง(ภูเขานั่นแหละ)

ทางไปก็ช่างคดเคี้ยวเหลือเกิน มี3โค้ง

1โค้งซ้าย 2โค้งขวา 3โค้งหักศอก นะ

เวียนหัวกันเป็นแถบ แถมอ้วกไป 3ราย

ควันก็ทั้งดำและเหม็น ต้องอดทนกันไป

 

ไปถึงก็มืดค่ำแล้วพอดี เจอแกร๊งที่มาก่อน

บุ๋ม เบิร์ด ปั๊ม ป่าน กันน็อค บลู จ๋า จิ๊บ

ส่วนแกร๊งที่มาทีหลังคันของเรา ได้แก่

ญิ๋ง บ๊วบ น้อง เปรียว หล่อ โอ๋ ฉัตร ตุ แตง เก่ง

รวมสมาชิกทั้งสิ้น 18 คน ไม่ขาดไม่เกิน

 

เป็นวันเกิดอยู่บนดอยที่อากาศหนาวจับขั้วหัวใจ

แต่ก็อบอุ่นด้วยกองไฟและไมตรีของเพื่อนๆ

ถึงสถานที่จะแลดูเวิ่นเว้อไปสักเล็กน้อย(มาก)

แต่ได้ไปเพื่อนได้อยู่กะเพื่อน แค่นั้นก็แฮปปี้แหระ

 

ความสุขหาได้ไม่ยาก ไม่ต้องมองไปที่ไหนไกล

แค่เราทำใจให้สบาย ความสุขก็อยู่กับเราได้ทุกที่

 

---------------------------------------------

 

ขณะนี้ ฉันกำลังรอออกไปซื้อตั๋วกลับขอนแก่น

ปีใหม่หาตั๋วยากมาก ซื้อตีสาม รถออก3.45น

ไม่มีอะไรแน่นอนสักอย่าง แต่ก็คงต้องกลับ

เรื่องราวจะเป็นยังไงไว้จะมาอัพต่อวันหลัง

ขอตัวเก็บของ+อาบน้ำ ก่อนละนะ

 

 

ในที่สุดพวกเราก็ผ่าน ขยับปีก17 ไปได้ด้วยเสียงหัวเราะ

เตรียมงาน ทำงานกันมาก็นาน ผ่านปัญหาอะไรก็แก้กันไป

ในที่สุด เราก็ได้ความสุขและความภาคภูมิใจกลับมา เนอะ

 

จะเล่ายังไงดีล่ะ เอาเป็นว่า ขยับปีก คาเฟ่ ครั้งนี้ ก็มีดีนะคะ

เรียกเสียงหัวเราะจากท่านผู้ชมได้มากมาย ตกเก้าอี้มาแล้ว

ส่วนบัตรเข้าชมก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า โดยเฉพาะรอบหลังๆ

ฟีดแบ็ค จากคนที่ได้มาดูมาชมกัน ก็ ชอบ ซะเป็นส่วนใหญ่

รวมไปถึงพี่ปีแก่ ครอบครัวนักแสดง และ พวกเรากันเองด้วย

 

รอบสุดท้ายหลังคนดูกลับไป ก็มีการแสดงภายใน รอบเก็บตก

สำหรับทีมงานและนักแสดงที่ยังไม่เคยได้นั่งดูอยู่หน้าเวทีสักครั้ง

ใครมีรูป มีวิดิโอ ช่วยบอกหน่อย นะ ขอได้มั้ย ขอได้มั้ย ขอได้มั้ย

ใส่กันบนเวที ตลกโปกฮากันสุดฤทธิ์ โดยเฉพาะกระเทยแย่งซีน55

สรุปว่า ก็เลิศอยู่หนา ชีก่อไฟท์อยู่ เอียะ เอ๊ะ ทำได้อย่างไรหนอ..

 

----------------------------------------------------------

 

ส่วนเรื่อง เศร้า ก็หนีไม่พ้นเรื่องเดิมๆ ที่แย่ลงกว่าเดิมซะแล้วตอนนี้

เรื่องที่ว่าก็คือ สืบเนื่องมาจากที่อาม่าเป็น มะเร็งต่อมน้ำเหลือง

ตอนนี้อากาศได้ทรุดลงหนักมากไปกว่าเดิม อยู่ในขั้นที่แย่แล้ว

 

ก็ทำใจลำบากนะ เป็นใครก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอก

ทั้งเป็นห่วง ทั้งสงสาร ทั้งเสียใจ เราเองก็อยู่ไกลซะเหลือเกิน

ถ้าได้อยู่ใกล้ๆเค้า อะไรๆมันก็น่าจะเบาลงไปกว่านี้ รึเปล่า??

 

ตอนนี้ที่ทำได้ก็คือ กลับไปหา ไปเยี่ยมเค้า ไปดูแลเค้า

ไม่รู้เหมือนกันว่า มาทำเอาตอนนี้มันจะยังทันอยู่มั้ย

ไม่อยากเสียใจ ไม่อยากร้องไห้ แต่จะทำได้ยังไงล่ะ

ก็ในเมื่อเค้าเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดเลยจริงๆนะ T_T

 

---------------------------------------------------------

 

พักเรื่องเศร้าไว้ก่อน อย่างน้อย วันนี้ก็มีสิ่งที่สร้างรอยยิ้มให้กับฉัน

ได้ไปดูคอนเสิร์ตของนักร้องที่ชอบมากมาย อย่างพี่นา ญารินดา

เธอสวยงามกว่าที่ฉันเคยเห็น เพลงก็ด้วยสวยงามจริงๆ น่ารักมากมาย

แถมยังได้ โปสเตอร์พร้อมลายเซ็น + cdอัลบั้มเต็ม(มีแล้วมีอีก)

เสียดายที่ไม่ได้เข้าไปใกล้ชิด ได้แต่นั่งยิ้มดูอยู่ห่างๆ(หน้าเวที)

คราวหน้าถ้ามีโอกาสเจอกัน ฉันจะเอา cd ทุกอัลบั้ม มาให้เซ็น

 

ส่วนวงอื่นๆที่มาเล่น campus tour ของ smallroom

ได้แก่ Tattoo colour, Ball Jaruluck, Ki niece

Lemon soup และปิดท้ายด้วย Slur ก็ม่วนดีแหละ

 

อีกอย่าง งานบนเวทีคราวนี้ มีประกวด Mr & Ms CMU Legue

ซึ่งเราทุกคนก็ตั้งใจไปเชียร์เพื่อนของเรา คือ เหมียว กะ เบิร์ด

กรี๊ดกร๊าดวี๊ดว้ายกระตู้วู้กันตามประสา สนุกสนานเฮฮากันไป

 

สรุปว่า น้องเหมียวได้รางวัล ขวัญใจนักฟุตบอล มันยังไงหว่า?

งงๆกะรางวัลนี้ แต่ก็ดีแหละ มีถ้วย+สายสะพายให้ด้วย ถ่ายรูปๆ

อีกอย่างที่ได้ไปก็คือ น้ำใจนักกีฬาอย่างที่เหมียวว่านั่นแล

 

ส่วนเบิร์ดของเราอดเข้ารอบ เพราะว่า เหตุผลกลไลบางอย่าง

คือ สองคนสุดท้ายที่เค้ารอบ เป็นพวกเดียวกับคนที่จัดงานอะ

ไม่เป็นไรๆ ยังไงก็มีกำลังจากเพื่อนๆส่งเสียงให้ เหลี่ยมๆๆ 55

 

------------------------------------------------------

 

เฮ้ออออออออออ แล้วก็กลับมาปวดหมองกันต่อไป

หมดขยับปีกแล้ว วันหยุดหมดแล้ว ได้เวลาร่ำเรียน

อีกเดี๋ยวก็จะสอบ สอบเสร็จเพื่อนจะไปเที่ยวดอยกัน

แต่ฉันจะกลับบ้านไปหาอาม่า ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง

ได้แต่ภาวนา ขออย่าให้อะไรๆมันเลวร้ายไปกว่านี้อีกเลย

 

-------------------------------------------------------

 

จบมั้ย ยังไม่จบอะ

เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร

โปรดติดตามกันต่อไป...

 

ปล. กลับถึงขอนแก่นเช้าวันที่ 20 ธค นะ

 

นี่เธอ ช่วงนี้ฉันไม่เวิ่นเว้อละนะ

ชีวิตมีอะไรให้ทำมากมายเชียว

 

ก่อนหน้านี้ก็สนุกสนานกับการช็อปปิ้ง 3วันติดอะ

มหกรรมอาหาร - กางเกงยีนส์2 กกน6 กินด้วย   

งานอินดี้ - โปสกาดแทบจะทับหัวตายละ 

กาดหลวง - กระเป๋าแม้ว และ เสื้อยืด2

ถนนคนเดิน - โปสกาดอีกแล้วเว้ยยยย

รวมทั้งสิ้นก็หมดเงินไปหลายแสนอยู่แหละ

 

ช่วงนี้ เจองานใหญ่เข้าไป2งานเต็มเรยไง

1. sport day 25พ.ย. concept มนุษย์ต่างดาว

ดีนะที่ไม่ต้องไปขึ้นstand ให้พวกปี1เค้าทำไป

แต่ก็ต้อง ทำยานอวกาศ แหกขี้ตาไปเดินขบวน

2. ขยับปีก "คาเฟ่" แสดงจริง 8-10 ธ.ค.

เข้าโรงละครวันนี้วันแรก ขนของ จัดฉาก

run through 1-4 ธ.ค. 

รอบสื่อมวลชน 5 ธ.ค.

 

เรียนเสร็จก็เข้าคณะ เข้าโรงละคร ขนของ

ไม่เวิ่นแล้วนะคะเด๋วเนี้ยยยยยย ฮุฮิฮุฮิ อิอิ

ก็เหนื่อยแหละ กลับหอก็เที่ยงคืนตีหนึ่งละ

เช้าก็แหกขี้ตาไปเรียน 9โมงจนถึงบ่ายเลย

เอาเหอะ ดีละ ดีกว่าอยู่ว่างๆเวิ่นๆ สนุกดีอะ

(เหรอ ??? ปัญหาก็ไม่พูดถึงละกัน อะนะ)

 

เอาจริงเลย ชอบพี่เฌิ้ธ เก่งเนอะ คิดได้อะ

ทั้งแนวคิด ท่าเต้น รวมถึงชุดหลีด เลิศศศ

สวยงามมากมาย กรี๊ดกร๊าด ฮือฮา สุดพลัง

สนุกสนาน ตลกโปกฮาทุกครั้งที่เห็นพี่เฌิ้ธ

รวมไปถึง พี่จามร เจ๊อาท เจ๊ไหน อีพอท อีอุ๋ย

 

ทุกวันนี้ฉันแทบไม่ได้คุยโทรศัพท์กับใครเลย

มีไว้โทรจิกเพื่อน และให้เพื่อนโทรจิกเท่านั้น

กลางวันก็เรียน+ทำงานโน่นนี่ หลายสิ่งเชียว

กลางคืนอยากโทรหา ทุกคนก็หลับนอนหมด

แล้วกูจะบุฟเฟ่ต์ไปทำไม คุ้มมั้ยวะเนี่ยยยย??

 

สุดท้าย นี่คือเรื่องอัพเดทที่สุดที่กูขอบอกไว้

มึงทั้งหลาย วันนี้กูได้เห็นอิเมธตัวเป็นๆแล้วนะ

 

แค่นี้แหละ ไปนอนเอาแรงละดีกว่า จบ ค่ะ

 

ช่วงนี้ฉันเองก็แอบเศร้า วิตกกังวลอยู่ไม่น้อย

กับเรื่องอาม่าที่อาการหนักขึ้นเรื่อยๆตามประสา

มะเร็งนะ ไม่ใช่ ไข้หวัด ไม่ได้รักษาหายกันได้ง่ายๆ

 

เฮ้อออ เสียใจ ทำไงดี อยากกลับไปหา กลับไปดูแล

แต่จะหาเวลาได้ที่ไหน ระยะทางมันก็ไกลเหลือเกิน

ไม่อยากให้เขาเจ็บปวดทรมาน ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง

 

อาม่าเคยบอกว่า อาม่าเหมือนหิน ฉันก็งง อะไรนะ

อาม่าก็อธิบายว่า แข็งเหมือนหินไง อาม่าแข็งแรงดี

ฉันฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้ม ในใจแอบเศร้า อาม่าฉันเก่งจัง

 

 

ทำไมรู้สึกว่าช่วงนี้ พทก แต่ละคนเจอแต่เรื่องแย่ๆ

ทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง ยังไหวกันอยู่รึเปล่า ???

เอาน่า เราต้องผ่านมันไปได้สิ จริงมั้ย สู้ๆๆๆ

 

ลองหลับตา หายใจเข้าลึกๆ นึกถึงฟ้าใสๆ

ค่อยๆเปิดตา ปล่อยลมหายใจออกยาวๆ

หวังว่าอะไรๆมันคงดีขึ้น พทก ยังอยู่นะ

 

วันนี้ออกหอไปเรียน 9.30 น.

กลับมาอีกทีเที่ยงคืนกว่าๆโน่น

 

เรียนเช้า บ่ายไปละ

ส่งพี่46 ที่สถานีรถไฟ

ช็อปเล็กน้อย ที่สันป่าข่อย

ซื้อบัตรราชพฤกษ์ ที่โรบินสัน

อยู่เวิ่นเว้อ ที่หออิน้องยันดึกดื่น

 

เข้าห้องมันก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า

ตื่นมาอีกทีสี่ทุ่มครึ่ง แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่า..

ฉันอดฟังพี่นินา ญารินดา ให้สัมภาษณ์วิทยุ

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อยากจะวี้ดดดดด อยากจะวีนนนนนนนนนน

ไม่ไหวละนะ วัยรุ่นเซ็งสุดพลัง กูพลาดดด!!!

 

มันคงเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว(หรือเปล่า?)

ที่จะได้ฟังพี่นุ่น+พี่เจสัมภาษณ์พี่ญารินดาอะ

โอกาสแบบนี้จะหาฟังได้อีกมั้ยง่า เสียใจๆๆๆ

 

เมื่อวานอุตส่าห์ตั้งใจซะดิบดีว่าจะกลับหอมาฟัง

แล้วไงล่ะ ไปตะลอนๆซะจนลืม หลับแหง็กไป

 

เข้าบอร์ดไปก็ยังมีคนโพสไว้ให้โหลดนะ

แต่มันมีเฉพาะที่สัมภาษณ์ใน Fat อ่า Y_Y

(พี่นุ่นกะพี่เจ คลื่น Next 94.5 FM ไม่ดัง)

 

ก็เรียกว่าผิดหวังต้อนรับวัน ฮัลโล๋วีนนนนน

ไม่ได้ดั่งใจเลยเจงๆ แต่ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ

 

สายน้ำ ผ่านแล้วผ่านไป ไม่ไหลคืนมา

 

 

 

ก็แบบว่า ด้วยความเวิ่นเว้อถึงขีดสุด

ไม่ได้เรียนทีวีเพราะอาจารย์ไม่มา

รู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่ร้านเน็ทที่นี่ละ

 

กลับมาเชียงใหม่แล้วนะ

เปิดเทอมแล้วนะ

ที่เชียงใหม่หนาวละ

ฉันก็ถึงกะไม่สบาย

 

คิดถึงอาม่า

คิดถึงเพื่อนๆ

คิดถึงขอนแก่น

 

อยากกลับไปหา...จัง

 

 

 

 

HaPpY BiRthDaY เพื่อนผองชาวต้นตุลาที่ผ่านมาด้วย

3 ต.ค. นิศานุช กุลวิสุทธิ์ ไม่รู้เธอจะลืมฉันไปแล้วรึยังนะ

5 ต.ค. นวรัตน์ สุวรรณฉาย ไม่ได้โทรไม่ได้ส่งsmsแต่จำได้นะ

7 ต.ค. ชฎารัตน์ ช่างทอง คนนี้ส่งsmsไปหา หวังว่าเธอคงอ่าน

9 ต.ค. ทยานี ศรีโยธา เพิ่งผ่านพ้นล่วงเลยมาเมื่อไม่กี่ชม.นี้

ถึงจะไมได้อยู่ใกล้ๆ ถึงจะไม่ได้ทำอะไรให้ แต่ก็ไม่ลืม จริงๆนะ

เอาเป็นใจสื่อถึงใจดีมั้ย ขอให้ทุกคนแฮปปี้กับชีวิตเน้อ เจอกันๆ

วันนี้(สี่ทุ่มกว่า) ฝนตก นั่งกินอาหารตามสั่งอยู่แถวหน้าหอ

ฝนตกโปรยปราย นั่งกินได้สักพัก พึ่บบบบ ไฟดับไปซะงั้น!!

ไม่ใช่ดับธรรมดา ดับทั้งแถบ หอนึง15ชั้น อีกหอ8ชั้น กี่ห้องล่ะ 

ไหนจะทาวน์เฮ้าส์ ร้านค้า และคอนโดอื่นๆอีก โอ้ววววว ม่ายยยยย

 

ครอบครัวหรรษาที่กำลังขายอาหารตามสั่งที่หน้าหอ(ร้านประจำของเรา)

สมาชิกอยู่กันครบทุกคน ลุง(พ่อ) ป้า(แม่) น้องเมย์(พี่) น้องมด(น้อง)

พอไฟดับ คุณป้าพยายามแก้ปัญหา ลุงดูดบุหรี่ไปก็ทำตามที่ป้าสั่งไปด้วย

น้องมดก็สนุกสนานกับการที่ไฟดับ เหมือนเป็นเรื่องตื่นเต้นมากสำหรับเธอ

ส่วนน้องเมย์ก็ถือโอกาสนี้วิ่งขึ้นไปหลบฝนแล้วก็คงแอบนอนในรถกระบะ

 

ไอ้เราก็ได้แต่นั่งรอว่าเมื่อไรหนอไฟจะติด ระหว่างนั้นก็มองไปรอบๆกาย

ว่าแต่ทำไมฝั่งตรงข้ามมันไม่ดับล่ะ แล้วทำไมฝั่งเรามันดับไปทั้งแถบเลย

ในขณะที่ฝั่งโน้นนั่งกินเบียร์ดูบอลกันบนจอใหญ่ เฮฮาสนุกสนานกันไป

แต่ฝั่งทางนี้กลับมองไม่เห็นแม้กระทั่งเม็ดข้าวที่กำลังจะตักเข้าปากตัวเอง

 

สุดท้าย...(สักพักใหญ่ๆ)ไฟก็ติด พร้อมกับรอยยิ้มของทุกคนที่ปรากฏ

ถือเป็นอีกมื้อที่ทำให้เราได้มีความทรงจำใหม่ๆ ได้กินข้าวใต้แสงเทียน

แล้วก็ได้เห็นบรรกาศและชีวิตของผู้คนในยามที่ไร้ซึ่งพลังงานไฟฟ้า

 

แต่ก็แปลกนะ ก่อนหน้านี้ที่โลกเรายังไม่มีไฟฟ้า เราก็ยังอยู่กันได้

ต้องขอบคุณเอดิสันจริงๆที่ทำให้เราได้มีวันนี้....วันที่มีไฟฟ้า(ดับ)

 

แล้วใครจะรู้ว่า ถ้าอยู่ดีดีโลกเราไฟดับไปทั้งหมด จะเกิดอะไรขึ้น?

วันนี้อาม่าเข้าโรงบาลไปให้ยา

ตามปกติที่ต้องไปให้ทุกเดือน

เด๋วพรุ่งนี้ก็คงกลับบ้านได้แล้ว

 

ทำไมไม่รู้ช่วงนี้คิดถึงที่สุดเลย

รู้สึกว่าถ้าได้กลับไปอยู่ด้วยคงดี

คิดถึงบ้าน คิดถึงอาม่า คิดถึงทุกคน

 

อยากกลับขอนแก่นมากมายที่สุดละ

อยากกลับไปหา...อาม่า

อยากกลับไปหา...ครอบครัว

อยากกลับไปหา...เพื่อนๆ

อยากกลับไปหา...คนรู้จัก

อยากกลับไปหา...ทุกสิ่ง 

ทำไมบางคนถึงชอบเวลาฝนตก

ทำไมบางคนถึงชอบหน้าฝน

ทำไมช่วงนี้ฝนตกตลอดเวลา

ทำไมพระอาทิตย์ไม่มาปรากฏตัวซะที

 

เหตุ - ฝนตกตั้งแต่เมื่อคืนไม่หยุดหย่อน

จนกระทั่งตอนนี้มันก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุด

      

ผล - ทุกแห่งล้วนเปียกไปปอนไปด้วยเม็ดฝน

    - ไม่ได้ออกไปเรียนเลยไม่อยากเปียกอะ

    - นอนหลับอุตุอยู่บนเตียงทั้งวันตื่นตอนค่ำๆ

    - เน็ทล่มเลยโทรไปตามช่างซ่อมดึกถึงเล่นได้

    - ข่าวว่าน้ำเริ่มท่วมแล้วบางพื้นที่มีโคลนถล่ม

    - ฉันก็เซ็งในอารมณ์ที่วันนี้ไม่ได้เห็นแสงตะวัน

   

แล้วแบบนี้ ยังจะมีใครชอบหน้าฝนอยู่ไหม ...??

เมื่อวันอาทิตย์ไปดูคอนเสิร์ตมา SPICY DISC ON TOUR

นักร้องมากมายที่สุด เริ่มตั้งแต่ ละอองฟอง ออกมาร้องเพลงน่ารักๆ

ตามด้วยวงอะไรอีกมากมาย ที่จำได้ก็มี พี่ก้อ บีมจารุวรรณ ลัลลาบาย

โมโนโทน วินศิริวงศ์ สุดท้ายก็คืออัลบั้มเดี่ยวของพี่โต้งสมาชิกP.O.P.

ที่ใช้ชื่อัลบั้มว่า save da last piece ที่รวมตัวเด็ดของงานเอาไว้

ทั้ง บอยตรัย บุรินทร์ นภและก้อP.o.P. พอพวกนี้ออกมาเท่านั้นแหระ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กระหึ่มฮอลล์กันเรยทีเดียว ตัวเด็ดๆ

ก็นับว่าเป็นคอนเสิร์ตแบบเต็มรูปแบบครั้งแรกที่ได้ไปดู(ฟรี)ที่เชียงใหม่

ชอบแสงไฟมากเลยอะ เยอะดีสีหลากหลาย สร้างอารมณ์ ตลอดเวลา

 

ไปดูกะเพื่อนๆกลุ่มแกร๊งพวกเราพอรอแอะนุ้ยค่ะ ฮั่นแน่ งงอะดิ

(พอรอแอะนุ้ยค่ะ เป็นภาษาปากะญอ แปลว่า ดอกที่น่ารัก7ดอก)

เสียดายที่อิโอ๋ปวดท้อง เลยไม่ยอมมา นอนแหง็กที่หอ น่าเอ็นดูเนอะ

ส่วนคนอื่นๆสนุกกันฝั่งทางหน้า ส่วนฮอบบิทสองตัวอย่างบ๊วบกะบุ๋ม..

ไปหนุงหนิงกันอยู่ข้างหลังสองคน คือจะไปยืนข้างหน้าก็มองไม่เห็นไง

สู้ไปนั่งชิวกันด้านหลัง ดูภาพรวมของงานดีกว่า จริงมะ ฉลาดกว่ารึป่าว

คิดดูดิชิวขนาดว่า เดินเข้าห้างไปหาซื้อของกินมานั่งกินไปดูไปเรยอะ

เริ่มตั้งแต่ แดรี่ควีน มิสเตอร์โดนัท ป๊อปคอร์น ทาโร่ น้ำเปล่า เออนะ

ทำเหมือนมานั่งดูหนังกันสองคนเรยเนอะ55 คนแถวนั้นก็แอบมอง(ของกิน)

 

ระหว่างที่นั่งดูนั้น ฉันเองก็อดคิดถึงวันเก่าๆเหล่านั้นของเราไม่ได้

จำได้ไหม วันที่เราเคยไปดูคอนเสิรตด้วยกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

คอนเสิร์ตP.o.P.ที่หอประชุม ตอนแข่งบรีสภาคอีสาน นั่นแหละ

วันนั้นนี่แบบว่า P.o.P. กะ GrooveRiders มาเต็มๆ แฮปปี้สุดๆ

คิดถึงพวกมึงนะ พทก ทั้งหลาย ไม่รู้ว่าจะมีวันแบบนั้นอีกรึป่าว

วันที่เราได้ดูคอนเสิร์ตด้วยกัน มีความสุขร่วมกันอีกครั้ง โบ่ยยย

 

เพลงบางเพลงก็แอบทำให้คิดถึงคนบางคน

มันคงจะดีถ้าได้ฟังเพลงเหล่านั้นข้างๆกัน

มันคงจะดีถ้าฉันได้อยู่ใกล้เธอ(อีกสักครั้ง)

ยังจดจำช่วงเวลาเหล่านั้นได้บ้างไหมเธอ?